Magnus Carlsen Stapte Weg van Klassiek Schaken. Hij Is Nu de Vervanging Aan het Speedrunnen.
Magnus Carlsen omschreef zijn beslissing om klassiek schaken te verlaten ooit als een kwestie van persoonlijke voldoening. Hij won nog steeds. Hij had alleen geen plezier. Dus stapte hij terug. Weigerde zijn wereldtitel te verdedigen. Begon met padel. Speelde wat poker. Richtte een schaakbedrijf op. Ontwikkelde een smaak voor snellere tijdcontroles en lossere formaten. Kortom: het wonderkind werd een disruptor.
Nu, ongeveer een jaar later, ontmantelt hij nonchalant het spel dat hij zelf hielp heruitvinden.
Tijdens het Grenke Fischer Random-toernooi van deze week in Karlsruhe won Carlsen zijn eerste zeven partijen op rij — een perfecte score, met een prestatiebeoordeling (3356) die zo hoog is dat het minder op een statistiek lijkt en meer op een hulpkreet van zijn tegenstanders. Hij versloeg Grandelius, Bacrot, Mikhalevski, Liem, Maghsoodloo en iedereen die toevallig tegenover hem zat met de verkeerde kant van de willekeurige beginpositie. En hij deed het met een gevoel van urgentie dat suggereerde dat hij een trein moest halen.
Fischer Random — ook bekend als Chess960 — werd oorspronkelijk bedacht door Bobby Fischer als een rebellie tegen theorie, voorbereiding en het memorisatie-industrieel complex. De stukken beginnen geschud. Niemand kan vertrouwen op zijn favoriete openingen. Het zou chaos moeten zijn. Democratische chaos.
Carlsen, helaas voor de rest, gedijt in chaos.
Hij speelt het alsof hij er in het geheim op heeft geoefend. En hij wint met een soort nonchalante onthechting die de rest eruit laat zien alsof ze het spel op inbelsnelheid laden.
Dit is niet alleen winnen. Het is narratieve controle.
Hij verliet het klassieke schaken, zeiden mensen, om de deur te openen voor nieuwe kampioenen. Maar nu is hij terug — niet in het oude formaat, maar in zijn coole, geherformatteerde neef — en domineert hij nog steeds. Er zit een zekere elegantie in. Er zit ook iets mild dystopisch aan, alsof de oprichter van een startup alle gebruikers overtreft.
Anish Giri, altijd met de droogst mogelijke oneliner, vatte het het beste samen:
“Carlsen maakt dezelfde fout in zijn nieuwe spel als in schaken. Hij speelt het te snel.”
Dat wil zeggen: zelfs wanneer Magnus schaken heruitvindt, kan hij het niet laten om het te speedrunnen.
De rest van het veld loopt een vol punt of meer achter. Het toernooi is nog niet voorbij, maar de ondertoon is dat wel. Carlsen is niet alleen terug. Hij is nog steeds beter. En hij doet het in een formaat dat ontworpen is om precies deze uitkomst te voorkomen.
De revolutie was gerandomiseerd. Magnus kreeg nog steeds wit.
Noot van de redactie: World Chess zal later dit jaar een toegewijd mediaproject lanceren. Tot die tijd publiceren we hier af en toe berichten — vanaf de frontlinies van schaken, absurditeit en alles daartussenin.