Magnus Carlsen ging 9–0 in Freestyle Chess. Dat was precies wat niet mocht gebeuren.

Voor wie moet bijpraten: Freestyle (voorheen Fischer Random) is schaken met door elkaar gehusselde openingen. Het idee: onthouden theorie verwijderen, engine prep doden en het speelveld gelijktrekken. Niemand krijgt zijn vertrouwde favoriete lijn. Iedereen begint in het duister. En in theorie maakt de chaos het menselijker en onvoorspelbaarder.

Behalve dat Carlsen blijkbaar ook in het duister floreert.

Hij noemde het resultaat 'een van mijn beste'. Dat klinkt bescheiden tot je bedenkt dat hij ooit een wereldtitelwedstrijd won met drie remises en een vertrek. Zijn laatste partij was tegen Vincent Keymer, het beroemde Duitse wonderkind en winnaar van de eerste Freestyle Grand Slam. Het grootste deel van de wedstrijd hield Keymer een gelijke stelling. Toen kwam tijdnood. Toen kwam Magnus. Toen kwam negen uit negen.

Wat betekent dit? Afgezien van het feit dat Carlsen nog steeds alles wint? Vooral is het een herinnering dat zelfs in een format dat is gebouwd om dominantie te ondermijnen, sommige spelers zich niet alleen aanpassen — ze absorberen. Magnus Freestyle zien spelen is als het zien van een rotsklimmer die een muur beklimt die hij niet had mogen zien. Hij lost niet alleen stellingen op — hij behandelt willekeurig schaken alsof het een vast verhaal is dat hij al heeft gelezen.

Carlsens prestatie veranderde niet hoe hij wordt gezien. Maar het voegde wel een nieuwe regel toe aan zijn cv: nog steeds onverslaanbaar, zelfs als je de stukken door elkaar gooit voordat hij gaat zitten.

—

World Chess lanceert binnenkort een mediaplatform. Tot die tijd blijven we bijhouden wat Magnus Carlsen besluit opnieuw uit te vinden.