Vladimir Kramnik publiceert deel twee van zijn Fair Play-detectiemethodologie, vandaag op World Chess

GMVladimir Kramnik, de 14e onbetwiste wereldkampioen schaken, heeft de schaakwereld in vuur en vlam gezet met zijn onthullende onderzoeken naar valsspelen. Nu zijn zijn rapporten compleet.

Vorige week publiceerde World ChessDeel Een, waarin de premisse van zijn bevindingen uiteen werd gezet: het detecteren van enginegebruik is een benchmarkprobleem. We zijn terug om de klus af te maken metDeel Twee, waarin de daadwerkelijke methode wordt uitgelegd.

Kramniks centrale punt is dat de meeste anti-veiligheidssystemen één fout maken: ze middelen alles samen. Ze kijken naar de algehele nauwkeurigheid van een speler, of het percentage zetten dat overeenkomt met de topkeuze van de engine, over al zijn partijen tegelijk.

Wat valsspelers doen

Een geraffineerde valsspeler verslaat dit gemakkelijk. Hij gebruikt de engine alleen op kritieke momenten of in kritieke partijen, en speelt de rest eerlijk. Zijn gemiddelden blijven binnen het normale menselijke bereik.

Kramnik vergelijkt dit met een arts die de gemiddelde temperatuur van zijn patiënten rapporteert – de helft met koorts, de helft te koud – en concludeert dat de afdeling gezond is. Het gemiddelde is betekenisloos als het twee heel verschillende dingen verbergt.

Zijn oplossing is om een brede set van afzonderlijke parameters te gebruiken, elk met zijn eigen benchmark, in plaats van één gecombineerd getal. Voorbeelden zijn nauwkeurigheid in tijdnood (10 seconden of minder op de klok), blunderpercentage, prestaties in slechtere stellingen en het aandeel moeilijke zetten dat een speler vindt.

Een valsspeler kan zijn algemene cijfers normaal houden, maar hij kan niet al deze individuele maatstaven tegelijkertijd normaal houden.

Het artikel toont twee grafieken. De eerste is van GMMagnus Carlsen's opeenvolgende online blitzpartijen: zijn twee meest voorkomende nauwkeurigheidsniveaus liggen dicht bij elkaar, wat eruitziet als eerlijk spel.

De tweede is van een niet nader genoemde speler met een rating onder 2600, wiens twee meest voorkomende niveaus ver uit elkaar liggen – één op top-tien-niveau, één op zwak-grootmeesterniveau. Het gemiddelde ertussen ziet er normaal uit. De kloof ertussen is het waarschuwingssignaal.

Kramnik gaat ook in op de belangrijkste kritiek op zijn aanpak – dat het isoleren van verdachte "blokken" partijen kersenplukken is. Zijn antwoord: valsspelen detecteren is geen standaard data-analyse. Standaardanalyse gaat uit van schone data; hier kun je niet aannemen dat een enkele partij eerlijk is gespeeld, dus het isoleren van de verdachte stukken is de enige methode die werkt.

Download deel 2 van Kramniks paper over valsspeldetectie.